N splanchnicus blokkade

Er is met u afgesproken een splanchnicusblokkade bij u uit te voeren. De behandeling wordt door een pijnspecialist uitgevoerd. Hier leest u wat de behandeling inhoudt en hoe deze wordt uitgevoerd.

Wat is een splanchnicusblokkade?

De splanchnicuszenuwen vormen de gevoelszenuwen van enkele buikorganen en vormen met elkaar de plexus coeliacus (zie plexus coeliacusblokkade). Deze zenuwen zijn met een naald makkelijk te bereiken. De splanchnicusblokkade is een behandeling waarbij de pijngeleidende zenuwen net boven het middenrif worden geblokkeerd. Dit wordt gedaan met een elektrisch stroompje en een kleine hoeveelheid hoog geconcentreerde alcohol. De splanchnicusblokkade wordt uitgevoerd bij ernstige pijnklachten in de bovenbuik bij kanker van de maag, lever of alvleesklier. Ook een chronische ontsteking van de alvleesklier kan aanleiding zijn voor deze behandeling.

Belangrijk

Neem contact op met Nocepta indien dit voor u van toepassing is: 

  • U gebruikt bloedverdunners.
  • U bent (mogelijk) zwanger.
  • U bent allergisch voor contrastvloeistof, jodium of medicijnen.
  • U heeft een pacemaker of ICD.
  • U heeft geen pijn meer.
  • U bent de dag van de behandeling ziek of heeft u koorts.

Voorbereiding

  • U mag van tevoren niet eten en drinken, u moet nuchter te zijn voor deze behandeling.
  • Overige medicatie kunt u gewoon innemen, tenzij de pijnspecialist andere afspraken met u heeft gemaakt.
  • Na de behandeling mag u de rest van de dag niet actief deelnemen aan het verkeer. Regel daarom van tevoren dat iemand u naar huis brengt.
  • Draag makkelijk zittende kleding.

De behandeling

De blokkade wordt uitgevoerd op het pijnbehandelcentrum van Nocepta. U wordt in buikligging neergelegd, met een kussen onder de buik om de holling van de lage rug te verminderen. Tevoren krijgt u een infuus en wordt het zuurstofgehalte in het bloed gemeten en het hartritme aangesloten. Tevens krijgt u via de neus extra zuurstof. Er is een mogelijkheid dat u wat slaap krijgt toegediend via het infuus met wat slaapmiddel en een krachtige, kortwerkende pijnstiller. Het is NIET de bedoeling dat u onder narcose gaat.

Onder röntgendoorlichting worden de onderste borstwervel en de bovenste lendewervel in beeld gebracht. Daarna wordt de röntgenbuis in de goede positie gebracht en wordt u gevraagd diep in en uit te ademen. Op die wijze kunnen wij het middenrif goed zien bewegen en kunnen we goed het aanprikpunt bepalen ter hoogte van de laatste en voorlaatste borstwervel. De hoogte van dit aanprikpunt wordt op de huid aangegeven met een pen en de plaats wordt lokaal verdoofd.

N splanchnicus blokkade 1.png

Figuur 1. Blokkade van de splanchnicuszenuw ter hoogte van voorlaatste borstwervel.

Voor deze behandeling wordt een speciale naald gebruikt, die een speciale, kromme tip heeft om te verwarmen. De naald heeft een stompe punt om het beschadigen van structuren te voorkomen. Hij duwt als het ware weefsels opzij in plaats van ze te doorsnijden. Het nadeel daarvan is dat het doorboren van de huid niet mogelijk is. Vandaar dat eerst een gaatje in de huid wordt gemaakt met een scherpe naald. Deze wordt in de juiste richting gezet, net langs het wervellichaam.

Wanneer de naald voldoende is opgevoerd, wordt de stilet verwijderd en wordt de naalddiepte gecontroleerd in zijwaartse richting met de röntgenbuis. Vervolgens wordt de speciale, stompe naald ingebracht. Deze wordt door de net geplaatste naald ingebracht en middels nauwkeurig manoeuvreren op de juiste plaats gezet. Dit onder voortdurende controle met de röntgenbuis.

N splanchnicus blokkade 2.png

Figuur 2. Blokkade van de splanchnicuszenuw op het niveau van de voorlaatste borstwervel in zijwaartse richting.

De uiteindelijke naaldpositie is de overgang tussen het voorste en het middelste eenderde deel van de wervel. Ook zal regelmatig gecontroleerd worden of er geen bloed, ruggenmergvocht of ander vocht uit de naald komt. Bij een vermoede, juiste plaatsing zal contrastmiddel worden ingespoten ter controle van de naaldpositie.

Indien de juiste spreiding van contrast wordt gezien gaan we over tot het verrichten van een proefblokkade. Dit houdt in dat er een lokaal verdovingsmiddel wordt ingespoten ter beoordeling van het effect. Heeft dit een goed resultaat, dan gaan we over tot het verrichten van de elektrische behandeling waarbij we met de speciale naald een zogenaamde RF behandeling uitvoeren. Tevens wordt de genoemde hoeveelheid alcohol ingespoten (98%).

Dit houdt in dat u aan een apparaat wordt aangesloten middels een aardingsplaat en dat we via de speciale naald kleine stroompjes gaan geven op de betrokken zenuwen. Alvorens we de behandeling gaan uitvoeren zullen we de naaldpositie nog testen middels proefstroompjes.

Na een goede testfase zal er een lokale verdoving worden gespoten bij de zenuw en na enkele minuten inwerken zal de eigenlijke RF-behandeling worden gestart. Deze bestaat uit een drietal warmtelaesies door de tip van de gekromde naald te draaien.

Risico's en/of bijwerkingen

  • Na de procedure kan het voorkomen dat er tijdelijk een lichte toename is van de pijn boven de navel. Deze verdwijnt meestal na maximaal enkele weken en dient medicamenteus te worden opgevangen.
  • Zoals hierboven vermeld zullen wij bij het plaatsen van de naald ook geregeld controleren of er geen bloed, ruggenmergvocht of ander vocht uit de naald komt. Indien dit het geval is, zal de procedure worden gestaakt en zal een nieuwe sessie overwogen worden na enkele dagen.
  • Vanwege het feit dat de longvliezen vlak in de buurt lopen van het traject van de naald is een klaplong een complicatie die op kan treden. Middels het spuiten van contrastmiddel wordt hierop gecontroleerd.
  • Uiteraard wordt met alle voorzichtigheid gehandeld, echter bij het inspuiten van de verdoving kan het voorkomen dat er een overloop plaatsvindt van verdovingsmiddel naar de zenuw van het middenrif. Dit kan mogelijk een tijdelijke verlamming geven van het middenrif met een benauwd gevoel.
  • Indien wordt besloten tot het verrichten van de elektrische behandeling, de RF-laesie, zal er bij het testen met de proefstroompjes een trillend gevoel op kunnen treden net boven de navel. Als de naald nog niet geheel op de goede positie staat, kan het ook gebeuren dat u trillingen voelt ter plaatse van de ribben, in de flank. Dan zal de naald iets beter op de plaats gezet moeten worden. 
  • Een lage bloeddruk en diarree kunnen ontstaan maar gaan vanzelf over en zijn gemakkelijk te behandelen. Zoals boven reeds vermeld en bij alle procedures op het niveau van de borstwervels, is een klaplong een mogelijke complicatie. Indien hier gedurende de behandeling een verdenking op gaat bestaan, wordt de behandeling afgebroken en wordt er minimaal een uur na de procedure een longfoto ter controle gemaakt.
  • In het traject van de naald ligt een lymfebuis. Deze kan onverhoopt doorgeprikt worden. Dit zien wij bij het plaatsen van de naald. De procedure zal dan worden afgebroken en op een later moment wordt een nieuwe poging ondernomen.
  • Het prikken in een tussenwervelschijf en in de bloedbaan. Dit zullen wij te allen tijde trachten te voorkomen door gebruik te maken van contrastmiddel. 
  • Tintelingen in de benen of in de flank. Dit kan gebeuren als de zenuwwortels vanuit de wervelkolom aangeraakt worden bij het plaatsen van de naald. Over het algemeen is dat van voorbijgaande aard.
  • Verlamming van de benen. Dit is zeer zeldzaam, maar er zijn patiënten beschreven waarbij dit is gebeurd ten gevolge van het inspuiten van alcohol ter plaatse van een bepaalde slagader van het ruggenmerg. De kans hierop is uitermate gering.
  • Een wat vaker voorkomend verschijnsel is, vanwege de hoog geconcentreerde alcohol, een gevoel van dronkenschap. Dit is van tijdelijke aard en verdwijnt vanzelf.

Vragen

Heeft u nog vragen? Stel ze dan vóór de behandeling of regel een telefonische afspraak met de pijnconsulente bij Nocepta. De pijnconsulente kan uw vragen beantwoorden of zonodig met uw behandelend pijnspecialist overleggen.